Melûn şehvet kirletti,
aşkın pâk namusunu
Düşen bir damla nutfe, örttü zîrek nusunu
Cânânlar âşık olmuş, fânî yâl u bâline
Didârlar ayna olmuş, cânanın cemâline
Âşıklar
aşk sanıyor, her hiss-i tenâsülü
Eşk-i çeşmin yerine, nutfeyle sular gülü
Şehvet bataklığında, hiç açar mı
aşk gülü?
Neyzârda hiç gördün mü, öten âşık bülbülü?
Cânda peyker-i cânân, sanki hübel sanemi
Afrodit kabul etmiş, sûrî hüsn-i Sinem'i
Bırak ol Hüsniye'yi, rûhî hüsne ol âşık
Rûhî hüsnün sahibi,Yusuf misâli raşık
Dâmend-i cânâna da belden nutfe bulaşık
Tathîr-i dâmend için, akan eşki bir kaşık
Soner Çağatay 31 EKİM 2010 / Wuppertal
Kelimeler
Melûn: Lanetli
Nutfe: Sperm, Meni
Zîrek: Akıllı, zeki
Nus: Akıl
Yâl u bâl: Güzel boy pos
Didâr: Gözler
Cânan: Sevgili
Cemâl: Güzellik
Hiss-i tenâsül: Üreme duygusu
Eşk-i çeşm: Gözyaşı
Neyzâr: Sazlık, bataklık
Peyker-i cânân: Sevgilinin bedeni
Hübel sanemi: Hübel putu (Eskiden Cahiliye devrinden müşriklerin taptığı bir put)
Afrodit: Eski Yunanda güzellik tanrıçası
Sûrî: Dış görünüşe ait
Hüsn-ü Sinem: Sinem adlı herhangi bir kızın güzelliği (Genel olarak kadınlar)
Hüsniye: Burda bir bayan adı (Manası güzellik)
Raşık: Yakışıklı, güzel
Dâmend-i cânân: Sevgilinin eteği
Tathîr-i dâmend: Eteği temizlemek
Eşk: Gözyaşı
Açıklama:
Dâmend-i cânâna da belden nutfe bulaşık
Tathîr-i dâmend için, akan eşki bir kaşık
Eskiden bir kız namusuna bir halel geldiğinde çok üzülürdü, ağlardı. Yani pişman olurdu. Şimdiyse namusuna bir halel geldiğinde çok az üzülüyor. Ağlamıyor bile nerdeyse.
Kategoriler
