bir orta oyununda
hacivat ile karagöz sahnesinde sanki
ağlarken bile gülmeyi biliyordu
med-cezirlere dönmüş duyguları
atak geçiriyordu düşleri
kavradı kollarımı kelepçe elleriyle
gözlerini gözlerime anlamsızca akıtıyordu
huzur tabelasını yitirmiş
yön karmaşasında kalmış olsa da
bir bilmediğim vardı elbet
kıyılarda bırakmasa özlemlerini
solusa içine tüm hayallerini
aşk tek kişilik tango desem
yaşam karmaşasından uzak
özgürlüğe kanat çırpan
uçuk...
Kategoriler
