Zincirli bir delirmişliktir
aşk, bağlanmaz ipe
Kendi satırından arınarak karışır denizlere
İç/sel çekiminde hışımlı bir rüzgâr ıslığıdır
İhtimali unutuluşa çıkan yaşanmışlık balası
Kirli bir düşün çelimsiz ve korkak adımıdır
Yolup hüzünlerin kirli saçlarını gecelerde
Unutup yıldız ışıltılı gecelerde içlenmeyi
Sonsuzluk bildirileriyle karışmaktır sulara
Dökülmek korkulu bir gelecek gibi yaşama
Sızmak renklerin en iç mahzenine sevdayla
Can kırığı ayrılıkların unutkan usundayım
Islanmış bakışlarımda kanıyor hicranlı gök
Her çizgi kendi sessizliğinin yankısına aşina
Kanatlarımda soyunuyor yine arsız şafaklar
Yankım yüreğime çarparak bana dönüyor
Her soru kendine anlamsız bir yanıt bu sahnede
Anlamsız suskuların bıçağıyla dokunma ruhuma
Kanıyor martıların kanadı çık gel yar koylarıma
Fısıltılı bir geçmişi bıraktım senin için ardımda
Hangi rolü istersen oyna,
aşk üşümüş söz dudakta
Örsele bakışlarınla istersen, gel korsansız sularıma
Selahattin Yetgin
Yazarın Notu:Sevmek, kendi tırnağını batırmak
aşkın tenine. Bir kimlik gibi taşınmalı o sol yerimizde. Yanılgılarla can verdiğimiz düş hapishanesidir ömür. Bunun için kendi olmazlığımıza çare ararız gecelerde. Buruşturup anların hiç yaşanmamış yapraklarını bir şimal rüzgârına tutuklatırız hüzünlü yüreğimizi...
Kategoriler
