Aşk Şiirleri

sararıyor yapraklar
gittikçe ısısı azalan güneş gibi
dağılıyor insan parçaları
toplayamıyor insan
sağaltıyor ruhumu güz kokusu
altetmek istiyor sevgisizlik güzünü
eylül bu kadar hüzünlü mü yaşanır
kutlanır mı ölüm
bir şey güldürmez yüzümü
geri gelmez şehit olan askerler

sayıdan ibaret mi insan
her nefes can
her düşen yaprakta yitikliğimiz
karışacak toprağa
geri verecek mi toprak
aldıklarını

daha kutlayın sevgisizliği
insan olmayan yanınızla
isterseniz kadeh tokuşturun
dilleri lâl bekleşirken insanlar
soluk almaya çalışırken umut
bütün kokuşmuşluğu üstümüze salın
bütün geçmişi geleceği çalın
bir suretten ibaret değiliz
değiliz güz geldikçe sararan yapraklar

her gelen güne yeniden ekeriz
gül kokuşlu düşlerimizi
bir el üstüne bir el daha ekleriz
kararırken altın sarısı yapraklar
haykırırız
biz sayıdan ibaret değiliz

bir iki üç
hâlâ sayıyor
bir asker daha şehit
geçti ağustos
hâlâ ötüyor ağustos böcekleri
kaç ağıtı bölüyor
bölmek istediği gibi kaç toprağı

ey mayınlı alanlar
ey çit
gel de böl kalbimi
ayır kalbimi bir kaç parçaya
yine tüm/üm

sararmış
öylece bakıyor ülkem

Nazik Gülünay