Çocuktuk
Süt kokan ağzımızın
Kırılma noktasıydı
Anne hakkı
Bazen var ederdi olmayanı
Bazen yok ederdi olanı
Uzaktı yar hakkı
Büyüdük!
Sonsuz değildi zaman
İkimiz kadardı
O yüzden
Ayrı iklimlerden
Topladık
Özlem ayazını
Ve
Ömür kafesimizde saklı
Gemiler yolladık
Karanlık şehirlerimizden ışığa
Dönmediler geriye
Kaç kere sarılıp ağladık
Artları sıra
Kimse görmeden
Kaç kere öldük korkularımızda
Yine de
Kundak bağladık
Yaralarımıza
Özlemenin en uç noktasında
Biliyorduk ki;
Emanet değildik birbirimize
Hep
Sadıktı gözlerimiz düşlerine
Öğrenmenin gönencinde
Tutunduk
Yar hakkına
Yakın ettik uzağı
Sevdik
Çok
Sevdik
“
Aşkın yüzü oldu yeryüzü”
Taylan KOÇ
Yazarın Notu:Üstünde
Mor karanfiller
Açıyor sevdikçe özgürleşen yüreğimizin/yüzün
aşkın yüzü[ /kalin ]
Kategoriler
