Aşk Şiirleri

yoksul kaldim yaşamaya
yoksul kaldim sevinmeye
yırtılmış hayallerle
kokarcasina anılar arasinda
kalan umutlarla
yoksul kaldım hayatı senliliğe
ve sendeki benliliğe.

hep geç kalmışliğimla
hep sonradan farkina varmıslığımla.
aynen bir cami kernarında
insanlara avuçlarini açmaya utanan
bir gariban yoksul misali.
seni senden dilemeye utaniyorum.
bir dilenci gibi seni dilemeye.
senden habersiz seni seyretmeye
bir sadakayi cariye istercesine
gozlerindeki isiltidan.
bu hayali umudumu bandırırcasına varlığına
aç kaldim seni yaşamaya,
yaşlanmaya
yoksul kaldim.

kimsesizim
bir sokak ortasinda terkedilmiş
sokağın en çikmazinda
bu hayati çöplüğünde kaldim.
hep geç kalınmışlıklar diledim sanki
hiç yetişemedim sana
tek yokluğum sensin inanki.

bir tevekkülü umutta sarılmışım.
sanki avuçlarımı
bir bencil zengine kaldırıp dileniyorum
beş kuruşsuz bir hayali umud kırıklığıdır yaşadığım.
ve sensizlikten yıkılmışlığımla yıkılmışlığım.
geç kaldim ,
geç daldim umutlarla kalmaya.
insanlarin gülümsemesine,
yaşayişliklar seyretmeye
olabildiğince geç kaldim.

simdi harabi çaresizlik içindeyim,
simdi yarabba seni dileme biçimindeyim.
kime baksam umutsuzluk
kime dönsem sırt çevirir,
hiç açimadan
beni harabliğa evirir çevirir.
yoksul kaldim sana sarilmaya
kendimce hayaller kurup sana darilmaya
saçlarini koklarcasina sana bağlanmaya.
biktim artik
seni sensiz yaşamaya
her gördüğüm şeyde biraz sen bulmaya.
seni sende bulamayinca
bu harabligimla
kendi hayatimi yolmaya
ve kirilmiş hayalde
kendimi toplamaya biktim