Birim ki
Geceye her sis çöktüğünde
Acılar ilk gün ki gibi tazelenir
Bıçağın kemiğe dayanan isyanı gibi gidene diş bileriz
Gönül bıraksa, gölgesinde sabahlar
Tıpkı imkansız sevdalara ağlayan şiirler gibi
Sessiz dizelerinde cemreler boyun bükerken
Hangi umudun dudakları yanağımızda buluşur diye bekleriz
Kızılın gizemli ahengi
Mavinin ellerinde kalp krizi geçirip kıvransa da
Istırabımıza hüzün sarıp
Tahammül sınırı tüketmiş
İç çekeriz
Ağlayan yanımız içimizde kanserken
Gözyaşlarıyla emzirecek takati kalmasa da
Bedenimizden kopan can parçamız ölüyorken
s(u)suyoruz
Yada
S(u)sturuluyoruz
Oysa ki
Mutlu olunca
aşk Her beden kıyafet giyermiş
Ölünce ise iki metre kefen
Aşkıma mutluluk
Bedenime kefen
Olur musun... ?
Remziye ÇELİK
26.04.2014
Kategoriler
