bir damla gözyaşı
geçti içimden
kılıçtan keskin acı söz gibi
kim anladı beni bilemem
dik duran bir yaprağın ucunda
çırpındı gül yaprağı
gün açtı
mavi mine çiçekleri
göz göz oldu da baktı
deli bir rüzgâr
üfürdü gitti
kaybolmayı bekledi ayak izleri
bir kaç sağanak
yağmurdan sonra
uyandım bakışlarında
tülü sıyırıp odaya girdi güneş
anladım
birlikte soluk aldık
yaprak ve çiçek
bezedi bahçemizi
çok karanlık geceyi
örtüp de geçtik
sen varsan
aşk ta vardı
topraklarını birlikte doldurduk
saksıda kaktüs açtı
açışını sevdim çiçeklerinin
farketmezdi
mevsim hazan, bahardı
gönlünü açtım bakışlarının
aşk varsa tüterdi
bacamızdaki büyülü duman
derine gömerdik umutsuzluğu
19. 3. 2014 / Nazik Gülünay
Kategoriler
