yağmuru olmayan mevsimlere gebeydi yarın
Tanrı bile ağlamıyordu artık
insan inandıkları uğruna dökerdi gözyaşlarını
Tanrı bile inanmıyordu
aşk artık iki kişide yaşanmıyordu ...
uğrunda ölünecek değil yaşanılacaktı sevda dediğin
dibine kadar düşmeliydi insan
aşkın kuyusuna..
yükselmeliydi en uzak yıldıza
aşk artık satır aralarında bir ütopya ...
düşler biriktiriyorduk ceplerimizde
yamalı dünlerden kolaj yarınlar adına
düşler; yaralı ceylanlar gibi avcıdan kaçma telaşında
aşk artık realitesini kaybetmiş bir masaldı oysa ...
bir depremdi...
...
Kategoriler
