Bastırılmış bin duygunun enkaz altında kalan yanı
Yara denemez artık merhemde gerekmez acı
Aynaya yüzüm değil gölgem bile düşken
Toprağımı üstümden atıp silkelendim
Şimdi yaşıyor muyum azrailden kurtulmuşken
Gülerken ağlamaksa yaşam senin romanında
Tozlu rafların arasında kalan bir mektupsa
Hikayeni yazamamışken endişelerim
Seninle olan günleri yaşamak için eşelerim...
Sonra yüreğim gibi kanar avuçlarım
Utanırım kalemimi sayfalarına dokundurmaya
Ne zaman yıkılsa düşlerim
Gözyaşlarımla kovarım geceleri en kuytularına
Ozaman gökten bir melek iner acılarıma
Yüreğimi sarmalar
Ve seni idam eder gözlerimin önünde
Azrailin gizlenir hayallerime bir zanlı gibi
Beni incitir incitir seni yok edecekmiş gibi...
Sen düşlerimi öldürdükçe yürek kafesimde
aşkın zannedişimmiş gibi hayal olup kalır sensiz günlerin tozlu gözlerinde hapsedilmiş bir umut gibi...
Kategoriler
