Nasıldı anlayamadım kalbimin kırılışı.
Elimde parçaları bakakaldım ardından.
Sözün müydü ey sevgili damlatan kanı yüeğime.
Ardına bakmadan çekip gidişin miydi yoksa.
Bilemedim.
Dağıldı şaçlarımdaki senli rüzğarlar.
Ve umudumu almasaydın keşke
Beni azad ederken senden..
Kahretsin
Sen/li dizeler çıkıyor kalemimden
Her yazışımda sen/de kanıyor ellerim.
Boynumda sensizlik ilmeği nefesim kesik.
Beyazlarım siyahlarımda kaybolmuş.
Ben zamanımı yitirmişim çoktan dünyamda.
Şimdi
Cehennemimin taşlarından örülmüş duvarlarım
Daha acımasız
Daha soğuk.
Ve senden daha yüksek.
Bugün ölümü yaşıyorum tekrar.
Mevsimlerim ölüm/sensizlik
Günlerim ölüm/sensizlik.
Yeniden çıkartılana dek gömülüyorum kendi karanlığıma.
Yanıma sadece bir kalp konuluyor bedenimden sökülmüş
Paramparça..
Eksik yitirilmiş ve senin olmadığın.
Bu nasıl bir defin seremonisi aklım almıyor.
Sevgili/m söyle bana
Sadece sende nefes alan kalbimi düşün de söyle.
Senden uzak senin içinde son kez ölüm oluyorsam kendime.
Doğabilirmiyim yeniden b
aşkasının sevdasıyla.
Sen ve sen diye biten her cümlem gibi ben de bitiyorum
Hükmüm geçmiyor zamanına.
Kaldığım kendi hüznümün karanlığında ölüyorum.
Son kez gökyüzüne bakıp
Bir avuç toprak da ben atıyorum son ışığıma.
Sensizlik kokusu sinmişken bedenime
Aşk sen kokmuyor artık bana sevgilim.
Aşk sadece ölüm kokuyor çürümüş yalnızlığımda.
Kategoriler
